Wrocław, 09.08.2010

Szanowny Pan
Krzysztof Kwiatkowski
Minister Sprawiedliwości
Rzeczypospolitej Polskiej
Al. Ujazdowskie 11
00-950 Warszawa

gdy ponad dwadzieścia lat temu rozpoczęły się w Polsce przemiany ustrojowe, nasze społeczeństwo żywiło nadzieję, że uda się wreszcie przerwać zmowę milczenia i odsłonić prawdę o ludobójstwie dokonanym przez Organizację Ukraińskich Nacjonalistów oraz Ukraińską Powstańczą Armię na obywatelach II Rzeczypospolitej narodowości polskiej, żydowskiej, ormiańskiej, cygańskiej, a nawet – ukraińskiej. Społeczeństwo nasze wierzyło również, że stanie się możliwe osądzenie i skazanie rozproszonych po całym świecie sprawców tego ludobójstwa. Dziś widać wyraźnie, że nadzieje te okazały się płonne. Mało tego, na Zachodniej Ukrainie szerzy się skrajny antypolonizm, gloryfikowani są zbrodniarze wojenni działający w szeregach OUN i UPA. Tego rodzaju postawa ogarnęła również część przedstawicieli mniejszości ukraińskiej w naszym kraju, a zwłaszcza przywódców Związku Ukraińców w Polsce oraz redaktorów „Naszego Słowa”. Ukształtowała się więc sytuacja, która godzi w polską rację stanu i uwłacza elementarnemu poczuciu sprawiedliwości.

Otrzymaliśmy list otwarty do Ministra Sprawiedliwości Krzysztofa Kwiatkowskiego, który zostanie w najbliższym czasie wysłany do adresata.

Szanowni Państwo, Drodzy Kresowianie i Potomkowie Kresowian, wespół z Panem Stanisławem Srokowskim przygotowaliśmy ostateczną wersję listu otwartego, adresowanego do Ministerstwa Sprawiedliwości. Jego głównym sygnatariuszem instytucjonalnym staną się Stowarzyszenia reprezentowane przez Pana Stanisława Srokowskiego oraz Pana Witolda Listowskiego. (...).

Z poważaniem

Maria i Leszek Jazownikowie

Szanowny Pan
Krzysztof Kwiatkowski
Minister Sprawiedliwości
Rzeczypospolitej Polskiej
Al. Ujazdowskie 11
00-950 Warszawa

Szanowny Panie Ministrze,

gdy ponad dwadzieścia lat temu rozpoczęły się w Polsce przemiany ustrojowe, nasze społeczeństwo żywiło nadzieję, że uda się wreszcie przerwać zmowę milczenia i odsłonić prawdę o ludobójstwie dokonanym przez Organizację Ukraińskich Nacjonalistów oraz Ukraińską Powstańczą Armię na obywatelach II Rzeczypospolitej narodowości polskiej, żydowskiej, ormiańskiej, cygańskiej, a nawet - ukraińskiej. Społeczeństwo nasze wierzyło również, że stanie się możliwe osądzenie i skazanie rozproszonych po całym świecie sprawców tego ludobójstwa. Dziś widać wyraźnie, że nadzieje te okazały się płonne. Mało tego, na Zachodniej Ukrainie szerzy się skrajny antypolonizm, gloryfikowani są zbrodniarze wojenni działający w szeregach OUN i UPA. Tego rodzaju postawa ogarnęła również część przedstawicieli mniejszości ukraińskiej w naszym kraju, a zwłaszcza przywódców Związku Ukraińców w Polsce oraz redaktorów "Naszego Słowa". Ukształtowała się więc sytuacja, która godzi w polską rację stanu i uwłacza elementarnemu poczuciu sprawiedliwości.

Informujemy, że dnia 22 lipca br. do Marszałka Sejmu RP - Grzegorza Schetyny został złożony projekt uchwały w sprawie ustanowienia Dnia Pamięci Męczeństwa Kresowian. Projekt stanowi wypełnienie dyspozycji Uchwały Sejmu z dn. 15 lipca 2009 r. w sprawie tragicznego losu Polaków na Kresach Wschodnich. Został on złożony przez Klub Poselski Polskiego Stronnictwa Ludowego.
Kresowianie, ich rodziny, kombatanci oraz kręgi patriotyczne składają serdeczne podziękowanie Kierownictwu i działaczom PSL za wsparcie tej i poprzednich inicjatyw Kresowego Ruchu Patriotycznego. Jednocześnie apelujemy do innych klubów i kół poselskich o wsparcie tego projektu, który stanowi kolejny krok w walce o prawdę historyczną oraz upamiętnienie ofiar banderowskiego ludobójstwa na Kresach. Wyrażamy przekonanie, że jest to sprawa ogólnonarodowa i jako taka w równym stopniu dotyczy wszystkich sił politycznych reprezentowanych w Sejmie.

Przewodniczący
Kresowego Ruchu Patriotycznego
/Jan Niewiński/

w związku z Pańską odpowiedzią na nasz list otwarty z dn. 18 maja 2010 roku, zawierający pytania dotyczące stosunków polsko-ukraińskich oraz nierozliczonych zbrodni OUN-UPA na Kresach Wschodnich, wyrażamy gorące podziękowania za jednoznaczne ustosunkowanie się do postawionych przez nas kwestii. Jednocześnie informujemy, że – jak dotąd – jest Pan jedynym Kandydatem na Prezydenta, który udzielił nam odpowiedzi.
Jednocześnie wyrażamy głęboką wdzięczność za dotychczasowe i bieżące wspieranie działań Kresowego ruchu Patriotycznego przez Polskie Stronnictwo Ludowe, które wyraziło się m.in. w przeprowadzonej przez PSL uchwale Sejmu RP w sprawie ludobójstwa dokonanego na Kresach przez OUN-UPA.

KANDYDAT NA PREZYDENTA
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
WALDEMAR PAWLAK

nawiązując do Panów listu otwartego z 18 maja bieżącego roku, dotyczącego rzezi wołyńskiej, pragnę zauważyć, że moje środowisko polityczne od wielu lat współpracuje z organizacjami reprezentującymi Kresowian.
8 maja 2008 r. Klub Poselski PSL złożył projekt uchwały w sprawie uczczenia
65.rocznicy ludobójstwa dokonanego na ludności polskiej Kresów Wschodnich II RP. Postulowaliśmy wówczas ustanowienie 11 lipca Dniem Pamięci Męczeństwa Kresowian. Brak wymaganej większości sejmowej uniemożliwił to zamierzenie.
Rada Naczelna PSL w stanowisku z 20 marca br. wyraziła dezaprobatę i moralny sprzeciw wobec decyzji prezydenta Ukrainy Wiktora Juszczenki, który przyznał tytuł Bohatera Narodowego Ukrainy Stepanowi Banderze. Jednocześnie Rada Naczelna PSL złożyła hołd pamięci wszystkim ofiarom ludobójstwa dokonanego przez OUN-UPA na polskiej ludności Kresów Wschodnich i przedstawicielach innych narodowości, w tym także
Ukraińcom, którzy zginęli z rąk swoich współbraci, ratując życie polskich sąsiadów i przyjaciół.

Te fakty niezbicie dowodzą, że pamięć o Kresach i losach Polaków na nich nie są obojętne Polskiemu Stronnictwu Ludowemu i mnie osobiście.
Odnosząc się do pytań zadanych kandydatom na Prezydenta RP uważam, że:

1. Jednorazowe wystąpienie do prezydenta Ukrainy o uznanie przez władze tego państwa mordów dokonanych przez OUN – UPA za zbrodnię ludobójstwa, a organizacji OUN-UPA za zbrodnicze, byłby gestem, który może nie przynieść oczekiwanego rezultatu. Dlatego tak ważnym jest, aby w drodze kolejnych konsekwentnie podejmowanych działań doprowadzić do osiągnięcia zamierzonego celu.

2. Wzniesienie w Warszawie pomnika upamiętniającego ofiary ludobójstwa na Kresach Wschodnich ma niezmienne poparcie mojego środowiska politycznego.

3. Polskie władze powinny zabiegać, aby prawa Polaków zamieszkałych za granicą były równorzędne z prawami mniejszości narodowych zamieszkałych na obszarze Rzeczypospolitej. Prezydent RP może o takie relacje zabiegać działając w oparciu o uprawnienia konstytucyjne.

4. Dla skutecznego przeprowadzenia ustaw uwłaszczających wszystkich użytkowników nieruchomości na Ziemiach Odzyskanych, w tym również ekspatriantów, konieczne jest poparcie większości parlamentarnej. Polskie Stronnictwo Ludowe w przeszłości podejmowało tego rodzaju próby, jednak brak woli politycznej powodował, iż były one bezskuteczne. Nie oznacza to, iż należy ich zaniechać.

Jestem głęboko przekonany, że prawda historyczna, choć czasem przychodzi na to długo czekać, zawsze odnosi ostateczne zwycięstwo. Wierzę, że słuszne postulaty środowiska Kresowian także zostaną spełnione. W tym zakresie deklaruję dalsze swoje i mojego Stronnictwa zaangażowanie.

W sobotę 5 czerwca b.r. miałem okazję uczestniczyć, wraz z Kol. Zawodzińską, w kolejnym, siódmym już, Dniu Kultury Kresowej w Kędzierzynie-Koźlu. Zaplanowano konferencję naukową, mszę świętą, przemarsz uczestników wokół rynku w Koźlu, składanie kwiatów pod tablicą pamięci umieszczoną na Gimnazjum im. Orląt Lwowskich oraz występy artystyczne.
Na konferencję naukową składały się referaty wybitnych specjalistów od tematyki zbrodni ukraińskich na narodzie polskim: prof. Czesława Partacza, który jednocześnie był prowadzącym, dr Jacka E. Wilczura (który omawiał dokumenty dowodzące współpracy wywiadu OUN/UPA z Abwehrą w czasie wojny), dr Lucyny Kulińskiej, ks. Tadeusza Isakowicza-Zaleskiego oraz dr hab. Bogusława Pazia, który zakończył konferencję interesującymi rozważaniami o relatywizacji prawdy. W ramach głosów z sali, niżej podpisany zwrócił uwagę na prężnie rozwijającą się na Ukrainie działalność neobanderowskich organizacji młodzieżowych Nacjonalnyj Alians i Płast oraz na, dowodzącą braku odpowiedzialności kierownictwa, współpracę z nimi polskich organizacji harcerskich.
Mszę świętą celebrował ks. Isakowicz-Zaleski, który wygłosił również okolicznościowe kazanie.
Po przemarszu uliczkami wokół kozielskiego rynku uczestnicy przeszli pod budynek gimnazjum, gdzie po wystąpieniach zaproszonych gości oficjalnych, złożono wiązanki kwiatów. Składanie kwiatów odbyło się w asyście orkiestry i kompanii honorowej Dolnośląskiego Okręgu Wojskowego. Nasza delegacja złożyła wiązankę w imieniu Jednodniówki Narodowej oraz, pod nieobecność płk Jana Niewińskiego, w imieniu Instytutu Kresów Rzeczypospolitej. Organizatorom i uczestnikom sprzyjała piękna pogoda.
Spiritus movens VII Dnia Kultury Kresowej był niestrudzony prezes miejscowego oddziału Towarzystwa Miłośników Lwowa i Kresów Płd.-Wsch., pan Witold Listowski, który obok zdolności organizacyjnych, wykazał się, nie po raz pierwszy zresztą, wyjątkowymi umiejętnościami przekonywania do udziału czynników rządowych (wojewoda Ryszard Wilczyński) i samorządowych (pani marszałek Maria Karol, władze powiatu i miasta), które zwykle, niezbyt chętnie uczestniczą w uroczystościach poświęconych pamięci ofiar banderowskiego ludobójstwa, zasłaniając się, a to poprawnością polityczną, a to prometeizmem. Kolejne Dni Kultury Kresowej to już stały element kulturalnego krajobrazu Kędzierzyna-Koźla, mający również znaczenie dla pamięci historycznej mieszkańców miasta i regionu.

W poniedziałek, 24 maja, odbyły się we Lwowie doroczne obchody "Dnia Bohaterów". Jak podaje lenta.ru, po ulicach przeszły kolumny weteranów OUN-UPA, przedstawicieli nacjonalistycznych partii i ruchów, a także zwykłych lwowian. Dzień ten poświęcony jest pamięci twórców, ideologów i dowódców nacjonalistycznych ruchów Zachodniej Ukrainy: Jewhena Konowalca, Mykoły Michnowskiego i Symona Petlury. Ponieważ zginęli oni w różnych latach, ale w maju, Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów wybrała ten właśnie miesiąc dla uczczenia swoich bohaterów. Warto zwrócić uwagę, iż powielany na wielu stronach (m.in. tutaj) artykuł informujący o przebiegu tego wydarzenia, podpisany "Jarosław Junko (PAP)", kończy się słowami: "Bandera przewodził jednej z frakcji OUN, której zbrojne ramię, dowodzona przez Szuchewycza UPA, obarczana jest odpowiedzialnością za czystki etniczne* na ludności polskiej Wołynia i Galicji Wschodniej w latach II wojny światowej".
Zapraszam do fotogalerii lenty.ru

Kresowy Ruch Patriotyczny (Porozumienie Organizacji Kresowych i Kombatanckich) oraz Społeczna Fundacja Narodu Polskiego, zawiadamiają że w dniu 18 maja 2010 roku wystosowały do kandydatów na urząd prezydenta RP list otwarty następującej treści:

Wielce Szanowny Panie!

Zbliża się 11 lipca – 67. rocznica apogeum rzezi wołyńskiej, najokrutniejszej zbrodni ludobójstwa w naszej historii, której dokonały formacje: Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów i tzw. Ukraińskiej Powstańczej Armii oraz dywizji SS Galizien. Setki tysięcy obywateli polskich mordowano w sposób sadystyczny, tak, aby ofiara cierpiała jak najdłużej. Zabijano bez wyjątku, od dzieci w łonie matek, do starców włącznie. Palono i równano z ziemią całe wioski i osiedla, wycinając nawet sady, po to, by nie pozostał żaden ślad polskości. Rzezie i pożogi ogarnęły następnie całe Kresy Południowo-Wschodnie i trwały aż do roku 1947. Do dnia dzisiejszego większość ofiar ludobójstwa nie miała należnego pochówku, a miejsca pogrzebania ich szczątków nie są nawet oznaczone.

W wolnej, demokratycznej Polsce żaden z dotychczasowych rządów nie miał woli, aby społeczeństwo polskie poznało prawdę o tragedii Kresów, a historia była fałszowana. Konsekwencją takich działań polskich władz jest fakt, że do dnia dzisiejszego nie udzielono zgody na wzniesienie w stolicy Polski pomnika ofiar banderowskiego ludobójstwa. Jest natomiast przyzwolenie na gloryfikację zbrodniarzy, a nawet nagradzanie apologetów zbrodni ludobójstwa (np.: prof. S. Kulczyckiego z Kijowa, W. Juszczenki i P. Kowala).

W kontekście katyńsko-smoleńskiej tragedii nasuwa się natarczywe pytanie – co ma się wydarzyć, aby prawda o tej tragedii Kresów dotarła do powszechnej świadomości polskiej i międzynarodowej opinii, a ofiary zbrodni były traktowane jednakowo, niezależnie od tego kto był sprawcą mordów?

Na Ziemiach Odzyskanych żyją Polacy, ekspatrianci z Kresów Wschodnich, a do dnia dzisiejszego Sejm nie uchwalił ustawy przyznającej im prawo własności nieruchomości przez nich użytkowanych, co naraża ich na roszczenia niemieckie, niejednokrotnie uznawane przez nasze sądy.

W imieniu Kresowian i kombatantów zwracamy się do Pana z następującymi pytaniami:

- Czy w przypadku objęcia Urzędu prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej wystąpiłby Pan do prezydenta Republiki Ukrainy z wnioskiem o uznanie przez odpowiednie władze tego państwa mordów dokonanych na ludności polskiej przez OUN – UPA za zbrodnię ludobójstwa, a organizacje OUN i UPA za zbrodnicze?

- Czy objąłby Pan swoim patronatem wzniesienie w stolicy Polski pomnika ofiar banderowskiego ludobójstwa?

- Czy wobec faktu, że mniejszości narodowe w Polsce są uprzywilejowane, a Polacy w krajach ościennych (Litwa, Ukraina i Niemcy) są dyskryminowani, wpływałby Pan na równorzędne, oparte na zasadach wzajemności, traktowanie naszych Rodaków w krajach sąsiednich?

- Czy złożyłby Pan w Sejmie projekt ustawy o uwłaszczeniu ekspatriantów, użytkowników nieruchomości na Ziemiach Odzyskanych?

Kresowianie i Kombatanci – weterani wszystkich frontów II wojny światowej oraz znaczna część społeczeństwa oczekują od Pana jednoznacznych odpowiedzi.

Ponadto pozwalamy sobie przytoczyć fragment z Uchwały Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 15.07.2009 roku w sprawie tragicznego losu Polaków na Kresach Wschodnich:

„Tragedia Polaków na Kresach Wschodnich II Rzeczypospolitej winna być przywrócona pamięci historycznej współczesnych pokoleń. Jest to zadanie dla wszystkich władz publicznych w imię lepszej przyszłości i porozumienia narodów naszej części Europy, w tym szczególnie Polaków i Ukraińców.”

Spodziewałem się, że będzie ciężko w stolicy Ukrainy, ale to się stało przed chwilą w sali konferencyjnej "Interfaks" przeszło moje wszelkie oczekiwania. Po rozpoczęciu się konferencji, na którą przybyli goście m.in. z Izraela, grupa kilkunastu młodych czcicieli Bandery rozpoczęła wznoszenie okrzyków o charakterze faszystowskim, antysemickim i antypolskim. Krzyczano m.in. "Armia Krajowa - okupanci Ukrainy". Wrzaski trwały cały czas. Prelegenci zachowali się godnie i znosili to wszystko w milczeniu. Nikt z nich nawet nie otworzył ust.
I w tym mieście ma się odbyć EURO 2012?
Po ok. 40 minutach tej awantury goście rozeszli się do biur, gdzie udzielali wywiadów. Konferencja nie została wznowiona.

My, kresowianie i weterani drugiej wojny światowej, byliśmy uczestnikami oraz świadkami tragicznych dziejów Kresów Rzeczypospolitej. Los doświadczył nas przeżyciem trzech ludobójstw : sowieckiego, niemieckiego i – najokrutniejszego – banderowskiego.
Setki tysięcy pomordowanych rodaków, mimo upływu sześćdziesięciu pięciu lat, nie miało chrześcijańskiego pochówku, a większość z nich nie doczekała się oznaczonego miejsca wiecznego spoczynku.
Ponadto w ojczyźnie do dziś nie ma nawet symbolicznej mogiły, zaś w stolicy Polski nie zezwala się na wzniesienie pomnika ich pamięci.
Z troską i niepokojem obserwujemy zacieranie w pamięci narodu zbrodni ukraińskich szowinistów oraz fałszowanie historii, czynione powszechnie przy biernej postawie władz polskich. Jest to pojmowane jako przyzwolenie i dodatkowo rozzuchwala nieprzyjazne Polsce siły. Dzieje się tak w szczególności na Ukrainie, gdzie zbrodniarzy i ludobójców, kreuje się na bohaterów narodowych, zaś wśród młodego pokolenia propaguje się szowinizm.

U schyłku naszego życia przekazujemy Wam, dziedzicom polskości, narodową powinność dalszego dokumentowania historycznej prawdy, w ramach nowoutworzonego Instytutu Kresów Rzeczypospolitej:

- Ukazujcie bogactwo kulturowego dziedzictwa, tworzonego na przestrzeni wieków, przez wielonarodową społeczność Kresów Rzeczypospolitej.
- Budujcie fundamenty przyjaznej współpracy z sąsiadami. Można to osiągnąć jedynie na gruncie prawdy.
- Kontynuujcie niełatwe to dzieło. Eksponujcie te elementy wspólnej historii, które łączą, a przeciwieństwa próbujcie przynajmniej łagodzić.

Szczególnym obowiązkiem nas wszystkich jest dokończenie dzieła godnego uczczenia ofiar banderowskiego ludobójstwa na Kresach Wschodnich II Rzeczypospolitej Polskiej. W stolicy Polski - Warszawie musi stanąć pomnik ich pamięci, bowiem zbrodnie ludobójstwa nie ulegają przedawnieniu, a o ofiarach nie wolno zapomnieć.
Ojczyzna to ziemia i groby. To wielki zbiorowy obowiązek. Narody, które tracą pamięć – tracą tożsamość i byt.

To przesłanie prosimy przyjąć jako nasz uroczysty i symboliczny testament.